Прочка

Секој човек може и треба да смогне сила,за да прости на некој што му згрешил…
Исто како што може да побара прошка и да ја голтне гордоста и суетата кога згрешил…
Но, можеме ли да си простиме на себе си, да си се извиниме за грешките, штетите, внатрешните вресоци кои ги загушуваме, солзите кои не дозволуваме да ни се слеат за да ни олесни, зборовите кои ги премолчуваме, компромисите кои ги правиме во својот живот? Можеме ли?
Прочка е…
Преслушајте се, ако е денес тој ден во годината… Кој јас би го мултиплицирала, за да се живее во добро со сам себе пред се,но и за да бидеш и кон другите поквалитетен човек!
Прочка е!
За многу простувања нека е!

Маја Андоновска Илијевски

Не се умира од скршено срце

Не се умира од скршено срце,

ама едвај се преживува таа болка

која сите велат поцврст те прави човек,

а јас ќе речам лажат… Сите кои така велат лажат.

Тоа е гушење и краток здив,

Тоа е плач без солзи и вресок без глас,

Тоа е уста без јазик,

Тоа е како да стоиш на пороен дожд со грмотевици и силен ветар, на ливада без засолниште…

Така е страшно, така те крши,така ти корне се во душата, така те боли…

Нема лек за скршено срце,

нема заборав.

Едноставно креваш глава по инстинкт и чекориш понатаму.

Но тоа те следи, и кога ќе се насмееш после долго време,

Ќе ти излезе пред очи и ќе ти се клешти гледајки те во очи.

И скршеното ќе ти го докрши,

Ќе ти го парчоса, ќе ти го докусури, па ќе ти даде рака и ќе ти каже

до следен пат…

И се така ќе те потсетува,

Дека не се умира од скршено срце,

Ама дека едвај се преживува таа болка…

Стареам

Стареам…

Оти како во друг живот

Да ми живеат некои мигови,

Блиски а далечни,

Мои а туѓи,

Стари а топли,

Како од пред сто векови.

Стареам…

Пловам сега по мирни океани,

лудите ветришта и бури

ги искршија крилјата со кои летав,

А јас од пердувите си направив перница за да сонувам спокојно.

Стареам…

И често зборувам за својата убава лудост младост,

за својата безгрижност, храброст, решителност

а не сум старица .

Живеам ама друг живот,

мој, а понекогаш како туѓ да е.

Стареам, а не сакам !

Разминување

Белешка

Таму каде што јас пристигнувам – ти заминуваш,

таму каде што ти се враќаш, мене не ме наоѓаш,

таму каде се среќаваме- сме завтиле грб и не се гледаме.

Какво е ова разминување?

Ќе застанам да те чекам,

а ти забрзај чекор,

Па еднаш да се сретнеме каде што се вркрстуваат моите

и твоите соништа,

Твоето и моето јаве.

И да се погледнеме во очи,

да ми дозволиш да молчам,

и да ме гледаш како плачам за се,

и додека ги бришеш

моите солзи да ми шепнеш едно

Извини !

Извини што во овој живот

кратко се сретнавме за долго да си траеме

и уште подолго да се разминуваме !

Празнина

Има еден звук во моите гради,

тап, шуплив , празен,

како град опустошен после ураган

потсетува…

Нема причина да е тука,

А тука e…

Повремено ќе пропее некое пиле,

и ќе ме оглуви звукот кој ја нарушува тапата тишина

која дом си створила во душава.

А тишината е празнина,

празнината има име,

и чудно,

времето поминува и заминува,

а звукот остана ист.

Еден звук во моите гради…

кој е се освен живот!

Маја Андоновска Илијевски

Ти

Ти си песната во мојата песна,

што ме буди кога сите спијат,

што е гласна кога сите молчат,

што е тивка кога треба светот да го буди…

Ти си извор , ладен , студен,

Свежина и живот да дариш во спарно летно ,

ти си сонце зимско што само ќе покаже лик, кога зимата ти замрзнала видик…

Ти си се, и се е ништо…

Ти си сон, а мое јаве….

Ти си далечина која блиску ја сакам…

Ти беше, си и ќе бидеш…

Ти!

Маја Андоновска Илијевски

Што сме си, ако не љубов?

Ги знам напамет

сите линии на твоето лице

Оние кога се смееш, и

Оние кога се лутиш.

Тие -пат ми се,

Што секогаш кај тебе ме враќаат кога незнам каде е север а каде југ во твоето срце.

Ги знаам сите насмевки,

Оние кога се смееш од срце,

А јас мислам дека во таа насмевка

Можам да си изградам светилник…

Но и оние насмевки ги знаам добро,

Кои крвта ми ја мрзнат

И незнам дали ќе преживеам ако се

Потпишани за нечии други очи…

Ги паметам сите ноќи ,

Во кои на сонот му затваравме врата

Па ноќите денови ни беа и деновите љубов…

Но срцево памети и на секој миг, час, ден, година и живот што без тебе го минува чукајки силно, гласно , спремно уште сто животи за тебе да чука…

Ги чувствував сите погледи , со кои велеше моја си,

И сите погледи што ги заврти на другага страна кога веќе твоја не бев..

И сите зборови кои ме болеа зошто ушиве слушаа ми значиш,

А усниве велеа те љубам….

И што никогаш,

Никогаш

Не се пронајдовме на исто место во исто време…

Само таа брканица…едниот доаѓа,

другиот заминува

… помислувајќи што ќе беше ако не беше така…..

Што сме си ако не сме љубов?